روز ملی فرش و صنایع دستی؛20 خرداد؛ روزی برای بزرگداشت هنر هویتساز ایرانی
یونا: هر تار و پود یک فرش دستباف، هر نقش برجسته روی سفال و هر خط ظریف روی مینا، روایتی است که از دل تاریخ برخاسته و به دستان هنرمند این سرزمین جان دوباره گرفته است. در تقویم ایران، ۱۰ ژوئن (۲۰ خرداد) به نام «روز ملی فرش و صنایع دستی» نامگذاری شده؛ روزی که فرصتی است برای تأمل در این گنجینه عظیم فرهنگی، که نه تنها یک هنر، بلکه بخشی از هویت و اقتصاد این مرزوبوم محسوب میشود.
وقتی از صنایع دستی ایران صحبت میکنیم، تنها از فرش سخن نمیگوییم. آمارها نشان میدهد بیش از ۳۰۰ رشته صنایع دستی در کشور فعال است که در ۲۴ گروه طبقهبندی میشوند. از خاتمکاری شیراز و میناکاری اصفهان گرفته تا قلمزنی تبریز و سفالگری لالجین، هر گوشه از این سرزمین، هنری بومی و منحصربهفرد را در خود پرورش داده است.
این تنوع آنقدر چشمگیر است که مسئولان فرهنگی از آن به عنوان یک ظرفیت بینظیر برای دیپلماسی فرهنگی یاد میکنند. مریم جلالی، معاون صنایع دستی کشور، این رشتهها را «یک نهاد فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی» توصیف میکند که میتواند نقشی فراتر از یک اثر تزئینی ایفا کند.
در میان انبوه این هنرها، فرش دستباف ایرانی بیتردید جایگاه نخست را دارد. فرش ایرانی فقط یک کفپوش نیست؛ بلکه یک اثر هنری زنده است که با نمادها و نقوشش، باورها، آرزوها و طبیعت پیرامون بافنده را روایت میکند.
هر منطقه از ایران سبک خاص خود را دارد؛ نقشهای گلوگیاهِ ظریف اصفهان، هندسه پیچیده تبریز و نمادهای ساده اما عمیق عشایری در گلیمها. برای بافتن یک قالی نفیس، گاهی ماهها و حتی سالها زمان صرف میشود و میلیونها گره با ظرافت تمام بر دار قالی نشانده میشود. این فرشها در نهایت نه تنها در موزههای بزرگ دنیا جای میگیرند، بلکه به عنوان سرمایهای ارزشمند، نسل به نسل منتقل میشوند.
صنایع دستی تنها یک میراث معنوی نیست؛ بلکه رگ حیاتی اقتصاد بسیاری از روستاها و مناطق محروم است. به گفته مسئولان، صنایع دستی میتواند محور «اشتغال جامع» در کشور باشد؛ چراکه مبتنی بر اقتصاد خانواده است و زنان و مردان بسیاری را در خانههایشان توانمند میسازد.
در سالهای اخیر، تلاشهایی برای رونق صادرات این محصولات صورت گرفته است. بر اساس آمارهای اعلام شده، برخی اقدامات مانند تسهیل خروج موقت آثار، معافیتهای مالیاتی و بیمه صنعتگران در دستور کار قرار گرفته و توانسته به اشتغال پایدار کمک کند.
با وجود این جایگاه رفیع، راه دشوار است. رقابت با محصولات ماشینی ارزانقیمت، تغییر سبک زندگی و مهاجرت جوانان به شهرها از جمله تهدیدهایی است که این هنرهای دیرپا را نشانه رفته است.
اما چارهای جز نوآوری وجود ندارد. کارشناسان و هنرمندان جوان معتقدند رمز بقای صنایع دستی در دنیای امروز، «بهروزرسانی» و «کاربردی کردن» آنهاست. نسل جدید هنرمندان با حفظ اصالت تاریخی، طرحهایی خلق میکنند که با سلیقه و نیاز زندگی مدرن همخوانی دارد.
روز ملی صنایع دستی فقط یک مناسبت تقویمی نیست؛ این روز یادآوری این حقیقت است که هویت یک ملت، تنها در کتابها و موزهها خلاصه نمیشود، بلکه در بافت گلیم روستایی، در نقش قلم بر روی مس و در نبض دستانی میتپد که هنر را برای زندگی میآفرینند.
دیدگاهتان را بنویسید